Cukinia jest zmodyfikowaną  odmianą klasycznej dyni uprawnej. Wyglądające jak skrzyżowanie dyni i ogórka warzywo swoje pochodzenie zawdzięcza Italii. Po przybyciu do Polski jej włoska nazwa „zuchinno” została spolonizowana i tak już nazywa się do warzywo po dziś dzień. Specyficznemu smaku pochodzące z Włoch warzywo zawdzięcza błyskotliwą karierę kulinarną w kuchni śródziemnomorskiej. Dzisiaj cukinie można przyrządzić pod każdą postacią. Podać na surowo jako składnik pysznej sałatki, przygotować na jej podstawie świetną zupę, także skosztować ugotowaną w wywarze lub grillowaną (osobno lub jako część szaszłyku). Popularne jest także przyrządzenie cukini nadziewanej ryżem, kaszą, mięsem lub innymi warzywami.. Cukinia najmocniej jest wyposażona w węglowodany, ale nie brak jej również potasu, błonnika, wapnia, fosforu czy witaminy C. Jednak ma też swoje minusy. Posiada minimalne ilości innych witamin (z grupy A i grupy B), co powoduje, że staje się głównie elementem poprawiającym smak lub wygląd przyrządzanej potrawy, niż ważnym składnik odżywczym dania. Kwiaty cukini przybierające kształt gwiazdy są koloru żółtego, natomiast owoce warzywa wzrastają w sposób niekontrolowany i przybierają spektakularne kształty, które nie raz wprawiły w zdumienie swojego hodowcę. Zdarzają się okazy sięgające do pięćdziesięciu centymetrów długości lub takie o całkowicie nieregularnym kształtach.

Główki sałaty są składnikiem każdej diety odchudzającej. Śladowe ilości kalorii oraz stosunkowo duże bogactwo witamin i pierwiastków stawiają sałatę w pierwszym rzędzie najzdrowszych warzyw. Na świecie znanych jest kilkadziesiąt odmian i krzyżówek sałaty. Obok pospolitej zielonej sałaty głowiastej występuje także sałata rzymska, sałata rucolla, rzodkiew wodna, sałata dębolistna, sałata lodowa. Każda z tych odmian różni się od siebie wyglądem, kształtem i kolorem liści. Cechą odróżniającą sałaty od siebie jest również ich smak. Niektóre z nich mają gorzki posmak, inne wręcz odwrotnie są słodkawe. Każda odmiana ma również inną budowę. Tak można odróżnić sałatę kruchą, miękką, która po zebraniu przez krótki okres zachowuje świeżość, i sałaty twarde, o mocniejszej budowie, które po zebraniu można przechowywać w lodówce nawet do tygodnia czasu. Sałaty są niezbędnym składnikiem sałatek warzywnych, ale także jak element dekoracyjny do dań głównych. Przy czym ich rola nie ogranicza się do estetyki, ale są uzupełnieniem właściwości energetycznych potrawy. Sałata szczególnie ważna może być w diecie spodziewających się potomstwa kobiet. Bogata w karoten, a przede wszystkim w kwas foliowy pomaga w prawidłowym rozwoju systemu nerwowego płodu w łonie kobiety. Systematyczne spożywanie sałaty pomaga w regulacji procesu trawienia, wypróżniania, a także minimalizuje zagrożenie nowotworu okrężnicy.

Szpinak, zielona roślina liściasta jest znienawidzona przez większość dzieci na świecie. Małoletnie pociechy zmuszane do spożycia zielonego przysmaku reagują jak na wszystko co jest im narzucane z góry. Rodzice uwierzyli, że szpinak ma więcej żelaza w rzeczywistości, a wszystko to przez pokutujący do tej pory błąd jednego z naukowców, który w złym miejscu postawił przecinek, czym w jednej chwili podniósł szpinak do rangi super produkty o ponad naturalnym bogactwie żelaza. W rytmie za tym szła propagandowa bajka amerykańska o sympatycznym żeglarzu Popey’u, który swą gigantyczną moc czerpać miał właśnie z diety, na którą składał się przede wszystkim szpinak. Mimo chwytom marketingowym i odrzuceniu przez dzieci, szpinak zyskuje coraz szersze grono zwolenników wśród dorosłych. Odpowiednio przyrządzony potrafi wywołać najwspanialsze wrażenia smakowe. Szpinak pochodzi z terenów Azji, a do Europy przywędrował w średniowieczu. Jest roślina jednoroczną lub dwuletnią. Uprawiany w domowych warunkach nadaje się do spożycia od razu po zebraniu lub też do zamrożenia. Szpinak jest bogaty w witaminy z grupy A oraz grupy B. Szpinak nie posiada takiej ilości żelaza jak początkowo sądzono w wyniku błędu, jednak procent jego zawartości w szpinaku i tak jest wysoki. Szpinak spożywany w nadmiarze, jak wszystko może powodować negatywne konsekwencje. W tym przypadku chodzi o wzrost ilości szczawianu wapnia w organizmie, a co za tym idzie powstanie kamieni nerkowych.

Tak jak warzywa z reklamy produktów pewnego producenta przetworów, tak i każdy kucharz może zaśpiewać: „gdzie jest groszek?”. Mały, niepozorny, zielony stworek, z reguły występujący w większym gronie jest gościem w każdej szanującej się kuchni na tej planecie. Któż nie zna słynnej obiadowej marchewki z groszkiem, kremowej zupy z groszku, sałatki, której jednym ze składników jest groszek. Największym walorem groszku jest smak i konsystencja. Każdy chyba lubi delikatne uczucie w ustach przy rozgryzaniu miękkiego, gąbczastego ziarenka groszku? Oprócz tych oczywistych i znanych powszechnie właściwości groszek ma także inne zastosowanie. W tym jednostkowo małym zielonym warzywie można odnaleźć sód, potas, magnez, wapń, mangan, żelazo, fluor, jod, karoteny, witaminy: E, K, B1, B2, B6, C. Przede wszystkim jednak groszek ma właściwości odkwaszające organizm. Zatem spożywanie groszku wskazane jest w głównej mierze dla osób cierpiących na nadkwasotę, zgagę oraz wrzody. Pomaga zbilansować równowagę kwasowo-zasadową wewnątrz organizmu. Ze względu na niską wartość kaloryczną groszek często jest wymieniany jako składnik diety odchudzającej dla ludzi z nadwagą. Groszek zielony pochodzi z rodziny bobowatych, a samych jego gatunków obecnie w Polsce występuje przeszło piętnaście. Natomiast najpopularniejszą odmianą groszku w Polsce jest groszek konserwowy, pakowany w puszkach, najczęściej w zalewie. Tak pakowany nie traci nic ze swych walorów, natomiast kupujący go zyskują na komforcie przyrządzenia i przechowywania.

Ogórek to jeden z najpopularniejszych składników kulinarnych na świecie. Znany niemal na każdej szerokości geograficznej i pod każdym południkiem, w każdym z tych miejsc zyskujący sobie rzesze amatorów jego walorów smakowych. Właśnie wrażenia smakowe są głównym powodem nie słabnącej popularności ogórka. Ogórek znany już był przed kilkoma tysiącami lat w Indii, w starożytnym Egipcie, a następnie w krajach basenu Morza Śródziemnego. Ogórek jest świetnym składnikiem warzywnych sałatek, szybkich kanapek, odświeżających zup i kremów, a także dodatkiem do sosów i syropów. Na wschód od Odry tradycyjny świeży ogórek zielony występuje także pod postacią ogórka kiszonego, ogórka małosolnego oraz ogórka konserwowanego. Oczekiwany efekt otrzymuje się za pomocą złożenia świeżych ogórków w beczce (słoiku) wraz z przyprawami (chrzan, koper) i zamoczeniu ich w wodzie. Walory smakowe takiego przetworu są inne, niż świeżego ogórka, ale równie pożądane i doceniane w tych krajach, gdzie taki proces jest kultywowany. Ogórek spopularyzował się w Polsce w okresie renesansu. Pochodzące z rodziny dyniowców warzywo nie wymaga specjalnej pielęgnacji w czasie wzrastania. Na całym globie znane są również słynne upiększające maseczki ogórkowe stosowane przez kobiety w różnym wieku. Dzięki bardzo przyjemnemu aromatowi ogórek w śladowych ilościach wykorzystywany jest też przy produkcji kosmetyków, w tym także perfum.

Zielony szczypiorek jest jednym z najbardziej pospolitych warzyw na świecie. Znany na trzech kontynentach żywo występuje w przepisach kulinarnych w tych zakątkach świata (Azja, Ameryka Północna, Europa). Szczypiorek jest znakomitym składnikiem różnego rodzaju kanapek, przekąsek oraz sałatek. Z wyglądu przypomina wysoko pnące się źdźbła trawy, ale na tym podobieństwa z trawą kończą się. Szczypiorek nieco w smaku może przypominać czosnek, ale jest zdecydowanie łagodniejszy i przyjemniejszy dla języka i podniebienia. Uprawa szczypiorku nie nastręcza dużych kłopotów. Posiada on duża tolerancję na zmienne temperatury, a jedynym obowiązkiem hodowcy jest zadbanie o właściwą wilgotność warzywa. Zatem może być uprawiany w naszej szerokości geograficznej. Szczypiorek jest świetnym źródłem witaminy C oraz karotenu. Wyposażony jest także w mniejsze ilości sodu, potasu, wapnia. Szczypiorek polecić można osobom pragnącym obniżyć ciśnienie tętnicze, przyśpieszyć proces trawienia w organizmu, a względem dzieci szczypiorek wykazuje inną ciekawość właściwość. Mianowicie szczypiorek jedzony regularnie może wzniecić apetyt. Ta ostatnia cecha jest pożądana przede wszystkim w zastosowaniu do małych dzieci, „niejadków”. Uprawa szczypiorku może odbywać się w domowym ogródku, ale również i w doniczkach, skrzynkach warzywnych. Szczypiorek towarzyszy ludzkości już od starożytności, a wzrost popularności tego warzywa przypada w Europie na XVI wiek.

Brokuły należą do rodziny warzyw kapustnych , co powoduje, że pośród szerokich właściwości wydzielają sporo estrogenu, który jest pomocny przy leczeniu nowotworów piersi. Brokuły są ponadto bogate w chrom (dobry dla nadciśnieniowców), wapń, potas, sód, żelazo, fosfor, karoten. Zatem brokuł może stać się znakomitym i odżywczym elementem codziennej diety każdego człowieka, niezależnie od wieku i płci. Brokuł należy do tej samej rodziny warzyw, co bardziej popularny kalafior stąd też ich podobieństwo jest zaawansowane. Brokuły od kalafiorów różnią się przede wszystkim kolorem (brokuły są zielone, a kalafior biały) oraz wielkością różyczek, które w przypadku naszego zielonego przyjaciela są mniejsze od tych reprezentowanych przez kalafiory. Brokuły zyskały popularność na początku dwudziestego wieku w Stanach Zjednoczonych, gdzie szeroko zakrojona kampania promowała to warzywo jako wysoce wartościowe, a przy tym smaczne. Brokuły nie stawiają trudnych wymagań jeśli chodzi o uprawę. Śmiało i bez przeciwwskazań można je hodować w przydomowym ogródku warzywnym. Jako składnik potrawy doskonale sprawdzają się zarówno w sałatkach, przekąskach, jak i w daniach pożywniejszych i bardziej sytych takich jak wegetariańska lasagne lub bukiet smażonych warzyw. Zaletą brokułów jest też to, że można je spożywać zarówno na surowo, jak i po ugotowaniu, które nie przysparza kucharzowi problemów